العادهء اوست .
او در حال حيات رسول گرامى اسلام در مسائل سياسى نقشى نداشت ؛ اما بعد از وفات پيامبر ، در دوران خلافت پدرش ابوبكر و عمر و اوايل خلافت عثمان ، با حكومت همراه و از پشتيبانان محكم هيئت حاكمه بود . در اواخر خلافت عثمان با او در افتاد و مردم را برضد او تحريك كرد . بعد از كشته شدن عثمان و جانشينى امام على عليه السلام ، مدعى شد كه عثمان توبه كرده و مظلوم كشته شدهاست و به خونخواهى او ، علم مخالفت با حكومت على عليه السلام را برداشت و با پشتيبانى طلحه و زبير و بنى اميه ، جنگ جمل رابه راه انداخت . او در سال پنجاهوهفت ياپنجاهوهشت هجرى وفات كرد و بنا به وصيّتش ، در بقيع دفن شد و ابوهريره ، جانشين مروان حكم فرماندار مدينه ، بر او نماز گزارد . « 1 »
الف - روحيات عايشه
با توجه به تاريخ زندگى وبررسى برخوردها و موضع گيرى هاى عايشه با اطرافيان ، مشخص مىشود كه او روحى بلند پرواز داشته و نسبت به مسائل ، تيز هوش و داراى دركى عميق و در تصميم گيرى قاطع و نسبت به رقبا واطرافيان رشك و حسادت داشته است .
علامه عسكرى در مقدمهء كتاب « نقش عايشه در تاريخ اسلام » مى نويسد :
عايشه را مزاجى عصبى و سخت تند و سركش بود . حدّت طبع ، سرعت درك
هامش
( 1 ) - ر . ك : التاج الجامع للاصول و شرح آن ، ج 3 ، ص 378 به بعد ؛ الدر المنثور فى طبقات ربّات الخدور ، ص 283 به بعد .