تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 86

امام عليه السلام چه در « مَسْكِنْ » « 1 » و چه در مدائن فرستاد تا دروغ‌هايى را پخش كنند و سربازان را در وحشت فرو برند . در « مَسْكِن » شايع كردند كه امام حسن عليه السلام به معاويه پيشنهاد صلح داده و معاويه هم پذيرفته است . « 2 » متقابلًا در مدائن شايع كردند كه « قيس بن سعد » با معاويه سازش كرده و به او پيوسته است . « 3 » اين شايعات ، روحيّهء سپاهيان امام را خرد كرده ، موجب شد پيشتازان ارتش امام عليه السلام كه از همه جناح‌هايش نيرومندتر بود از هم بپاشد . توطئه‌ها و شايعه‌پردازيهاى معاويه سبب شد تا خوارج و آنان‌كه با صلح موافق نبودند ، به ايجاد فتنه و آشوب برخيزند . عده‌اى از همين‌ها با حالت عصبانى به خيمهء امام عليه السلام هجوم بردند و به غارت پرداختند حتى فرش زير پاى امام عليه السلام را ربودند . « 4 » آنان كار جهل و سيه‌دلى را به جايى رساندند كه برخى حكم به تكفير فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله دادند و « جَرّاح بن سنان » به قصد كشتن امام به آن حضرت تاخت و فرياد زد : اى حسن ، تو هم مانند پدرت مشرك شدى ! سپس ضربه‌اى بر ران آن حضرت فرود آورد كه در اثر شدّت جراحت ، امام عليه السلام بر زمين افتاد . امام عليه السلام را به منزل « سَعْدِ بن مَسعود ثَقَفى » - فرماندار مدائن - بردند و در آنجا مدتى به معالجه پرداخت . « 5 » در اين بين ، امام عليه السلام اطّلاع يافت ، برخى از رؤساى قبائل مخفيانه به معاويه نوشته‌اند كه اگر به سوى عراق بيايى پيمان مىبنديم كه حسن عليه السلام را به تو بسپاريم . معاويه نامه‌هاى اينان را نزد امام عليه السلام فرستاد و تقاضاى صلح كرد و تعهّد كرد هر شرطى كه امام عليه السلام بفرمايد بپذيرد . « 6 » پس از اين حوادث دردناك ، امام عليه السلام دريافت كه تمام تلاش‌هاى وى در اثر