تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 72

« سيّد » ، « تقىّ » ، « طيّب » ، « ولىّ » ، « قائم » ، « حجّت » « 1 » و . . . . بعضى از اين القاب در بيان رسول خدا صلى الله عليه و آله آمده است . به‌عنوان نمونه به دو روايت اشاره مىكنيم . 1 - « حَسَنٌ سِبْطٌ مِنَ الْاسْباطِ . » « 2 » حسن ( در خير و بركت ) امّتى از امّتهاست . 2 - « انَّ ابْنى هذا سَيِّدٌ . » « 3 » همانا اين پسرم سيّد و سرور است . ابن اثير پس از نقل اين روايت مىافزايد : چه شرفى بالاتر از شرف كسى است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله او را « سيّد » بنامد . « 4 » از اين رو محمد بن طلحه شافعى اين لقب را برترين و شايسته‌ترين لقب براى آن حضرت دانسته است . « 5 » در محضر رسول خدا صلى الله عليه و آله حدود هفت سال از زندگى امام مجتبى عليه السلام در محضر پيامبر عزيز اسلام گذشت . اين مدت هرچند كوتاه بود ، امّا در همين مدّت كوتاه ، وجودش آنچنان به خُلق و خوى محمّدى متخلّق شد كه جدّ بزرگوارش در وصف او فرمود : « اشْبَهْتَ خَلْقى وَ خُلُقى . » « 6 » تو در خلقت و اندام و نيز اخلاق ، شبيه من هستى . سبط اكبر رسول خدا صلى الله عليه و آله در « بيت وحى » به‌وجود آمد و در دامان پيامبر صلى الله عليه و آله پرورش يافت و جانش از حكمت و معرفت و خُلق نبوى سيراب گشت و هر روز و هر لحظه‌اى كه بر عمرش مىگذشت ، پرچم‌هاى اخلاق محمّدى بر بام جانش به اهتزاز درمىآمد ؛ چندان كه وجودش آيينهء وجود رسول اللّه صلى الله عليه و آله گشت .