چگونه آنان را دوست نداشته باشم ، و حال آنكه آن دو ، گل‌هاى خوشبوى من از دنيا هستند ؛ من آن دو را مىبويم . « عروه » نقل مىكند : رسول خدا صلى الله عليه و آله حسن را بوسيد و به سينه چسبانيد و او را مىبوييد . مردى از انصار - كه نزد آن حضرت بود - وقتى اين محبّت را ديد گفت : من پسرى دارم كه به حدّ بلوغ رسيده ولى هرگز او را نبوسيده‌ام . رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « اگر خداوند رحم و عاطفه را از تو گرفته است گناه من چيست ؟ » « 1 » محبّت رسول خدا صلى الله عليه و آله نسبت به امام حسن و برادرش امام حسين عليهما السلام به‌حدّى بود كه آن حضرت سخنانش را قطع مىكرد و از روى منبر فرود مىآمد و آن دو را در آغوش مىگرفت و نوازش مىكرد ، « 2 » و يا به هنگام نماز ، آنقدر سجده را طول مىداد تا خود آنان از روى دوشش پايين بيايند . « 3 » اين محبّت فوق‌العاده از پيامبرى كه همهء تصميم‌گيرىها و اقداماتش بر مبناى وحى و مصالح عمومى اسلام و مسلمانان است نه انگيزه‌ها و تمايلات شخصى و خانوادگى ، نسبت به اين دو كودك گرانقدر ، در راستاى تحقق اهداف رسالت و اعلاى كلمهء توحيد بود ؛ همان كه از زبان قرآن به‌عنوان مزد رسالت از مردم خواسته شده است . « 4 » و اين بيانگر آن است كه شخصيّت حسنين عليهما السلام از همان آغاز كودكى ، شخصيتى ممتاز و برتر بوده كه توجّه رسول خدا صلى الله عليه و آله را به خود جلب كرده است .