عثمان ، مروان بن حكم را - كه وى و پدرش نفرين شده رسول خدا صلى الله عليه و آله بودند و آن حضرت پدرش را به خاطر انحرافاتى كه داشت تبعيد كرده بود - همراه پدرش به مدينه بازگرداند و چنان دست و بالش را باز كرد كه به منزله وزير وى شد و سخت بر او مسلّط گشت و به نام خليفه هر كارى كه دلش مىخواست انجام مىداد . امام عليه السلام به اين روش و سياست خليفه انتقاد كرد و از وى خواست آلت بىاراده دست مروان نباشد : « فَلا تَكُونَنَّ لِمَرْوانَ سَيِّقَةً يَسُوقُكَ حَيْثُ شاءَ بَعْدَ جَلالِ السِّنِّ وَ تَقَضِّى الْعُمْرِ » « 1 » براى مروان همچون چاروايى به غارت گرفته مباش كه تو را به هر جا خواست براند ، آن هم پس از ساليانى كه بر تو رفته و عمرى كه از تو گذشته است !