« امَّا الْحَوادِثُ الْواقِعَةُ فَارْجِعُوا فيها الى رُواةِ حَديثِنا فَانَّهُمْ حُجَّتى عَلَيْكُمْ وَ انَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ . » « 1 » اما درباره حوادث و پيشامدهاى جارى ، به راويان حديث ما رجوع كنيد . زيرا آنان حجّت من بر شما هستند و من حجت خدا بر ايشان هستم . امام در اين توقيع شريف ، راويان حديث را كه مصداق آن فقها و مجتهدان هستند ، به‌عنوان حجت خود بر مردم معرفى كرد و بدين سان اركان و جايگاه فقاهت و مرجعيّت را در دوران غيبت كبرى استوار ساخت و ولايت و سرپرستى آنان را با ولايت خود گره زد . پيش از آن نيز امام عسكرى عليه السلام به نقل از امام صادق عليه السلام براى فقهايى كه عنوان نيابت حضرت مهدى ( عج ) را دارند و مردم مىبايد بدانان رجوع كنند ، معيارهايى بيان كرده است : آن كس از فقيهان كه از نفسش مراقبت و از دينش محافظت كند ، و مخالف هوا و هوس ، و مطيع مولايش باشد ، بر مردم لازم است كه از وى پيروى كنند . « 2 » اما چگونگى ارتباط : نايبان عام ، افتخار شرفيابى به حضور امام را بدان صورت كه نايبان خاص داشتند ، ندارند . آنچه كه آنان را با مولايشان مرتبط مىسازد ، همان رابطه و پيوند معنوى و ولايى است كه در مواردى چه‌بسا به شرفيابى نيز منتهى مىشود .