خود عبارت است از آمادگى كامل و هميشگى انسان منتظر براى تحقق بخشيدن حكومت اسلامى جهانى به رهبرى حضرت مهدى ( عج ) . اين آمادگى زمانى حاصل مىشود كه انتظار كشنده علاوه بر بعد اعتقادى در بعد نفسانى و رفتارى نيز به اصلاح خود همّت گمارد . از نظر روحى به حدّى از خودسازى و تزكيه نفس رسيده باشد كه در هر لحظه آمادگى لبيك‌گويى به نداى پيشواى خود و لياقت ديدار او را داشته باشد ؛ بگونه‌اى كه هيچ وابستگىاى نتواند او را از پيوستن به سپاه حضرت مهدى ( عج ) بازدارد . از نظر رفتارى نيز در طول زندگى خود به همه وظايف خويش عمل كرده ، در تمامى زمينه‌ها ، الگوى يك انسان كامل و يك بنده نيكوكار باشد . بديهى است وصول به چنين مرتبه‌اى از كمال نفسانى و رفتارى ، كارى بس دشوار است و تنها انسان‌هايى بدان دست مىيابند كه - به تعبير بعضى روايات - « 1 » خداوند دلشان را به ايمان آزموده است . انتظار فرج با چنين مفهومى ، سازنده و حركت‌زا است ؛ از اين رو ، در ميان عبادت‌هاى فردى و اجتماعى ، جايگاه ويژه‌اى دارد و در بيان رسول اكرم صلى الله عليه و آله برترين عبادت دانسته شده است : « افْضَلُ الْعِبادَةِ انْتِظارُ الْفَرَجِ . » « 2 » علّت آن شايد اين باشد كه انتظار فرج تبلور ولايت است ؛ ولايتى كه درستى همه اعمال آدمى منوط به آن است و بدون آن هيچ كارى پذيرفته نيست . « 3 »