دهمين امام شيعيان بنابر نقل كلينى ، شيخ مفيد ، شيخ طوسى ، ابن شهرآشوب و ابن‌اثير در نيمه ذيحجّه ، سال 212 هجرى در « صِرْيا » « 1 » متولد شد . « 2 » پدر بزرگوارش نام نوزاد را « على » نهاد و سنّت اسلامى را درباره‌اش اجرا كرد . كنيه‌اش « ابوالحسن » و مشهورترين لقب‌هايش « هادى » و « نقى » است . مادر آن بزرگوار « سمانه مغربيّه » است كه به « سيّده ام‌الفضل » معروف بود . وى در پاكدامنى ، تقوا و بندگى خداگوى سبقت از ديگر زنان عصر خود ربوده بود . امام هادى عليه السلام در وصف او مىفرمايد : مادرم عارف به حق من مىباشد و اهل بهشت است . شيطان سركش به او نزديك نمىشود و مكر زورگوى لجوج به وى نمىرسد و خداوند حافظ او است و او در زمره مادران صديقين و صالحان قرار دارد . « 3 » در منابع تاريخى براى امام هادى عليه السلام پنج فرزند ذكر شده است ؛ چهار پسر به نام‌هاى سيد محمّد ، امام حسن عسكرى عليه السلام ، جعفر و حسين و يك دختر به نام عليّه . فرزندان امام عليه السلام بجز جعفر - كه نا خلف از كار درآمد و بناحق ادعاى امامت كرد و بدين جهت جعفر كذّاب ناميده شد - همه ، بزرگوار و جليل‌القدر بودند . امام هادى عليه السلام انسانى كامل و برگزيده حق بود و شخصيّت الهى و معنوىاش دانشمندان را به خضوع در برابر خويش و اعتراف به فضل و مرتبت ملكوتىاش واداشته بود . وى شب را با حالت خشوع به ركوع و سجود سپرى مىكرد و بين پيشانى پينه