البته شيوه و شكل رهبرى جنبش مكتبى توسط امامان عليه السلام در هر زمان به اقتضاى شرايط سياسى - اجتماعى حاكم بر جامعهء اسلامى تفاوت مىكرد . شيوه ارتباط ائمّه عليه السلام با مردم پيش از امامت امام هادى عليه السلام يا به صورت مستقيم بود ، يا از طريق افراد موثّق و مورد اعتمادى كه به مردم معرفى مىكردند . شيعيان نيز به آنان مراجعه و احاديث رااز ايشان دريافت مىنمودند . وجوه شرعى نيز يا توسط خود فرد و يا هركس ديگر - كه مورد اعتماد طرف بود و خدمت امام عليه السلام مىرسيد - به امام عليه السلام پرداخت مىشد . ولى شرايط بحرانى كه امام هادى عليه السلام با آن روبه رو بود و نيز زمينه‌ها و تمهيداتى كه لازم بود از اين زمان براى غيبت حضرت حجّت عليه السلام فراهم شود ، او را بر آن داشت تا براى برقرارى ارتباط با پيروان خود روشى جديد در پيش گيرد . « 1 » روش ارتباطى امام هادى عليه السلام با شيعيان فراتر از يك ارتباط معمولى و عادى و از سازماندهى و پيچيدگى بيشترى برخوردار بود ، از اين رو ، افراد معمولى توانايى انجام چنين مسؤوليتى را نداشتند و مسؤوليّت ارتباط ميان « امّت » و « امامت » بر عهدهء افراد