تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — صفحة 164

بعضى از آنها را به اختصار ذكر مىكنيم . * دشت سرسبز : يحيى بن هرثمه مىگويد : در بين راه دچار تشنگى شديم ؛ بگونه‌اى كه خود و چارپايانمان در معرض نابودى قرار گرفتيم . در اين هنگام به دشت سرسبزى رسيديم كه درختها و چشمه‌هاى فراوانى داشت ، بدون آن كه انسانى در آنجا زندگى كند . خود و چارپايانمان را سيراب كرديم و تا هنگام عصر به استراحت پرداختيم . سپس آنچه مىتوانستيم آب برداشتيم و به راه خود ادامه داديم . پس از آن كه مقدارى راه رفتيم متوجّه شديم كه يكى از خدمتكاران ، كوزه نقره‌اى مرا در آن منزل جاى گذاشته است . با سرعت بدانجا بازگشتم ؛ ولى وقتى به آن سرزمين رسيدم جز خشكى چيزى نديدم و از آن همه سرسبزى و خرّمى و چشمه‌هاى آب اثرى نبود . كوزه را برداشته بسوى كاروان بازگشتم و به كسى چيزى نگفتم . وقتى خدمت امام عليه السلام رسيدم تبسّمى كرد و چيزى نفرمود ، جز آن كه از كوزه پرسيد و من خبر دادم كه آن را پيدا كردم . « 1 » * بيابانهاى پر از قبر : يحيى بن هرثمه نقل مىكند : به دستور متوكّل براى احضار على ابن محمّد عليه السلام عراق را به مقصد حجاز ترك كرديم . در ميان ياران من يكى از رهبران خوارج وجود داشت و نيز كاتبى بود كه اظهار تشيّع مىكرد . من نيز بر آيين « حَشْويّه » « 2 » بودم . فرد خارجى و كاتب دربارهء مسائل اعتقادى با هم مناظره مىكردند ، و من براى گذراندن سفر به گفتگوهاى آنان گوش مىدادم . چون به نيمهء راه رسيديم ، مرد خارجى به كاتب گفت : « مگر اين سخن مولايتان على ابن ابىطالب نيست كه هيچ قطعه‌اى از زمين نيست مگر آن كه قبرى است يا قبرى خواهد