درس دوّم : : فضائل و مكارم اخلاقى
حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) همچون نياكان خود ، گوهرى پاك و اصيل داشت و به زيور فضايل نفسانى و مكارم اخلاقى آراسته و از هر گونه زشتى و پليدى و رذايل اخلاقى بدور بود ؛ زيرا مشيت و ارادهء حق تعالى - به مقتضاى آيهء تطهير « 1 » - بر طهارت و پاكى آن وجود مقدس و ساير امامان ( ع ) از هر عيب و نقصى تعلق گرفته است . فضائل و مكارم اخلاقى حضرت رضا ( ع ) را در چند محور مرور مىكنيم :
1 - عبادت
بزرگترين امتياز مردان الهى ، ارتباط ويژه و تنگاتنگ آنان با خداى خويش است ؛ ارتباطى كه از عمق بندگى ، خلوص و عشق آنان به معبود و محبوب خود سرچشمه مىگيرد و چشم دل و جانشان را جز به چهره يار متوجه نمىسازد .
پيشواى هشتم ( ع ) در بندگى خدا يگانهء عصر خود بود . رجاء بن ابى ضحّاك ، فرستاده مأمون براى بردن امام رضا ( ع ) از مدينه به مرو ، گوشههايى از عبادت آن گرامى را در طول سفر چنين بيان مىكند :
از مدينه تا مرو خدمت حضرت رضا ( ع ) بودم و تمام رفتار و حركات او را زير نظر داشتم . سوگند به خدا ، كسى را در پرهيزگارى و ياد و ذكر خدا در همهء اوقات و شدّت خوف از پروردگار مانند او نديدم .
على بن موسى پس از اقامهء نماز صبح در مصلّاى خود مىنشست و مشغول تسبيح و تهليل و تكبير و ستايش خداوند بود و بر پيامبر ( ص ) و خاندانش درود مىفرستاد تا زمانى كه خورشيد طلوع مىكرد .
سپس سر بر سجده مىنهاد و تا مقدارى از آفتاب گذشته همچنان بر سجده بود . . . .
و به تفصيل ، برنامهء عبادى آن حضرت را در طول شب و روز بيان مىكند و دربارهء تهجّد و شبزندهدارى آن حضرت و اهميّت به نافلهء شب مىگويد :
هامش
( 1 ) - آيهء 33 ، سوره احزاب ( 33 ) : انَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اهْلَ الْبَيْتِ وُ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً .