وَ لا مِنْ خَلْفِه ، تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميدٍ » . « 1 » قرآن ، ريسمان محكم خداوند و دستگيره استوار و راه روشن و مستقيم اوست كه انسان را به بهشت رهنمون مىسازد و از دوزخ رهايى مىبخشد . قرآن ، با گذشت زمان كهنه نمىشود و با فزونى قرائت و تلاوتش از ارزش نمىافتد ؛ زيرا قرآن براى زمانى مخصوص و معين قرار داده نشده بلكه حجّت و برهان براى همه انسانها در همهء زمانهاست كه هيچ گونه باطلى ، نه از پيش رو ، و نه از پشت سر ، به سراغ آن نمىآيد چرا كه از سوى خداوند حكيم و شايستهء ستايش نازل شده است . پيشواى هشتم ( ع ) علاوه بر آنكه خود همدم با قرآن بود به پيروى از جدّ بزرگوارش رسول خدا ( ص ) - كه امّت خويش را به هنگام روى آوردن فتنه‌ها به چنگ زدن به ريسمان محكم قرآن توصيه مىكرد « 2 » - پيروان خود را به هنگام گرفتارى و احساس بيم و خطر به روى آوردن به كتاب الهى سفارش كرده مىفرمود : « اذا خِفْتَ امْراً فَاقْرَأْ مِأَةَ آيَةٍ مِنَ الْقُرْآنِ مِنْ حَيْثُ شِئْتَ ثُمَّ قُلْ : اللَّهُمَّ اكْشِفْ عَنِّى الْبَلاءَ ثَلاثَ مَرّاتٍ » « 3 » هر گاه از چيزى ترسيدى صد آيه از قرآن مجيد را از هر جا كه خواستى تلاوت كن ، سپس سه بار بگو : « اللَّهُمَّ اكْشِفْ عَنِّى الْبَلاءَ » .