بوديم ، نمىدانستيم كجا برويم و به چه كسى و چه گروهى روى بياوريم ؛ مرجئه ، قدريّه ، زيديّه ، معتزله يا خوارج . پيرمردى ما را نزد موسى بن جعفر عليه السلام برد . به محض تشرف به محضر آن گرامى ، ابتداءاً آغاز به سخن كرد و فرمود : به سوى من ، نه به سوى مرجئه و نه قدريه و نه زيديه و نه معتزله و نه خوارج ، به سوى من ، به سوى من ، به سوى من . . . . » « 1 » خالد مىگويد : « بر امام كاظم عليه السلام كه در حياط خانه‌اش نشستع بود وارد شده ، سلام كردم و تصميم داشتم از آن حضرت درباره يكى از دوستانمان كه پاسخ ردّ به اعلام نياز من داده بود بپرسم كه امام متوجه من شد و فرمود . . . چنان كه يكى از شما نيازمند برادر ( دينى ) تان شديد كه براى او امكان برآوردن حاجت شما نبود ، او را جز به نيكى ياد نكنيد ؛ همانا خداوند در دل او الهام مىكند كه حاجت وى را برآورد . من سرم را بلند كردم و گفتم : لا إله الا اللَّه . امام به سوى من متوجه شد و فرمود : اى خالد ! آنچه به تو دستور دادم عمل كن . « 2 »