جعفر مدّعى آن بود . وى به يكى از شيعيان نامهاى نوشت و در آن ضمن معرفى خود يادآور شد كه من قيّم و امام پس از برادرم هستم و دانش حلال و حرام ، آن قدر كه مورد نياز است و نيز علوم ديگر نزد من است .
آن فرد شيعه پس از دريافت نامه ، نسبت به مطالب آن مشكوك شد . از اين رو ، نامه را به احمد بن اسحاق - از بزرگان شيعه و از اصحاب خاص امام عسكرى و امام زمان عليهماالسّلام - ارائه داد . احمد بن اسحاق پس از آگاهى از مضمون نامه ، نامهاى نوشت و نامهء جعفر را در درون آن گذاشت و هر دو را خدمت امام زمان ( عج ) فرستاد .
در پاسخ به نامه احمد بن اسحاق ، توقيع مفصّلى از سوى پيشواى دوازدهم صادر شد كه به صورت استدلالى امامت ادّعايى جعفر را ردّ كرده است . توقيع امام ( ع ) در برگيرندهء نكات مهمّى است كه به خاطر رعايت اختصار به پارهاى از آنها اشاره مىكنيم .
* اشاره به تكرار بىجهت الفاظ و غلطهاى املايى در نامهء جعفر .
* اشاره به فلسفهء آفرينش انسان و بعثت پيامبران ( ص ) و فرو فرستادن كتاب براى هدايت آنان و تأكيد بر اهميّت بعثت رسول اكرم ( ص ) و امامت جانشينان آن حضرت و برترى دادن آنان بر برادران و عموهاى خود در مصون داشتن ايشان از گناه و برخوردار ساختن آنان از خزانهء دانش خود و . . . و اگر جز اين بود همه مردم يكسان بودند و هر كس مدعى امامت مىشد و حق از باطل جدا نمىگشت .
* تكذيب ادعاى جعفر كه داناى به حلال و حرام الهى است و تأكيد بر اينكه وى حلال را از حرام ، درست را از نادرست ، حق را از باطل و محكم را از متشابه تشخيص نمىدهد و حتى حدّ نماز و وقت آن را نيز نمىداند . و اشاره به پارهاى از گناهان و لغزشهاى او و اضافهء اين نكته كه آثار لغزشهاى او در ميان مردم معروف و مشهور است .
* تأكيد براينكه امامت - جز درمورد حسنين عليهماالسّلام - در دو برادر جمع نمىشود . « 1 »
هامش
( 1 ) - تفصيل توقيع شريف را در احتجاج طبرسى ، ج 2 ، ص 279 - 281 و بحارالانوار ، ج 50 ، ص 228 - 231 مطالعه كنيد .