بودن بستر آن ، پس از شهادت امام عسكرى ( ع ) به ساحل نجات رهنمون سازد .
امامت
پيشواى دوازدهم در هشتم ربيع الاوّل ، سال 260 هجرى قمرى پس از رحلت پدر ارجمندش ، در حالى كه كمتر از پنج سال از عمر مباركش مىگذشت ، عهدهدار امامت شد . امامت آن حضرت در شرايطى آغاز شد كه مسند امامت از جهت سياسى و اعتقادى در بحرانىترين وضعيت خود قرار گرفته بود .
حكمرانان عبّاسى به عنوان دشمنان بيرونى امامت ، به كمك دستگاههاى اطلاعاتى خود تمام تلاش خويش را براى بستن پرونده امامت براى هميشه به كار گرفتند . دشمن درونى نيز از درون كانون امامت در چهرهء جعفر بن على ، عموى آن حضرت ، براى نابودى امامت كمر همت بسته و به كمك دشمن بيرونى شتافت .
از سوى ديگر ، شيعيان پس از رحلت امام عسكرى ( ع ) در يك سر در گمى عجيبى فرو رفتند . بسيارى از آنان از اصل ولادت جانشين آن حضرت آگاه نشدند . برخى ديگر نيز تنها بشارت ولادت حضرت مهدى ( عج ) بدانان داده شده بود ، بدون آنكه به محضرش شرفياب شده باشند . تعداد بسيار اندكى هم كه آن حضرت را ديده بودند ، جوّ اختناق بگونهاى بود كه جرأت مطرح كردن آن را نداشتند ، زيرا هم بر جان خود بيمناك بودند و هم بر جان امام .
اين سر در گمى با ادعاى جانشينى امام عسكرى ( ع ) توسط جعفر و تصريح وى به اينكه پيشواى يازدهم هيچ فرزندى از خود بر جاى نگذاشته ، شدت مىيافت . منحرف شدن عدهاى از شخصيتهاى برجستهء شيعى - كه برخى از آنان حتّى سمت وكالت امامان پيشين را بر عهده داشتند - از خط امامت و ادعاى سفارت دروغين توسط بعضى از آنان و ايستادگى در برابر نايبان واقعى آن حضرت ، عامل مهمّ ديگرى بود كه بر اين بحران مىافزود . در زير با ارائه نمونههايى از آنچه بدان اشاره رفت ، به ترسيم شرايط سياسى - اعتقادى دوران امامت پيشواى دوازدهم مىپردازيم .