بود و با آنان بسيار مشفقانه و با محبت رفتار مىكرد . او درس محبت به فرزند را از رسول خدا ( ص ) آموخته بود . از اين رو ، خود همچون شمع مىسوخت و خلأ كمبودهاى مادّى را با محبت جبران مىكرد و مشعل زندگى را روشن و فروزان نگه مىداشت .
بانوى بزرگوار اسلام با شفقت خاص ، نور ديدگانش را سرگرم مىنمود .
گاهى شعر مىخواند و گاهى با انواع بازيها نياز طبيعى بچههايش را تأمين مىكرد . در احاديث آمده است كه حضرت زهرا ( س ) با فرزندش حسن ( ع ) همبازى مىشد و در حالى كه او را روى دست گرفته و بالا مىانداخت ، اين شعر را مىخواند :
اشْبِهْ اباكَ يا حَسَنْ * وَ اخْلَعْ عَن الْحَقِّ الرَّسَنْ
وَ اعْبُدْ الهاً ذا مِنَنٍ * وَ لا تُوالِ ذَا الْاحَنْ
حسن جان ! همچون پدرت باش و ريسمان ( ظلم و ستم ) را از ( گردن ) حق بر كن .
خداوند منّان را پرستش نما و كينه توز و حق ستيز را به دوستى مگير .
و در بازى با فرزندش حسين ( ع ) مىخواند :
انْتَ شَبيهٌ بِابى * لَسْتَ شبيهاً بَعِلىٍّ « 1 »
تو بيش از پدرت على به پدرم [ رسول اللَّه ] شباهت دارى .
نكتهء درخور توجه اينكه فاطمه ( س ) حتى هنگام بازى با كودكان خويش به موضوع تربيت آنان و آشنا ساختن ايشان با مفاهيم عالى تربيتى ، معارف دينى و مضامين انقلابى ، اهتمامى ويژه داشت و با محتوايى ارزشى به
هامش
( 1 ) . مناقب ، ابن شهر آشوب ، ج 3 ، ص 389 و بحارالانوار ، ج 43 ، ص 286 - 287 .