در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 143

حضرت فاطمه ( س ) در شب قدر كودكان خويش را به بيدارى ترغيب مىكرد و براى آنكه بچه‌ها با ميل و رغبت به احياى شب قدر بپردازند ، در روز آنان را مىخوابانيد و غذاى سبك‌ترى به آنان مىداد تا از نظر جسمى و روحى آمادگى بيشترى براى شب زنده‌دارى پيدا كنند . او به حدى در اين كار جدى و قاطع بود كه نمىگذاشت احدى از اهل خانه به خواب رود و مىفرمود : « محروم كسى است كه از بركات و خيرات شب قدر محروم بماند . » « 1 » دختر رسول گرامى اسلام با ارائهء الگوى عبادى به فرزندانش و نيز اهتمام به پرورش عبادى آنان توانست آنان را به كمال مطلوب برساند . فرزندان فاطمه ( س ) به درجه‌اى از رشد عبادى رسيده بودند كه حتى در سخت‌ترين شرايط ، سنّت شب زنده دارىِ به يادگار مانده از مادر را رها نكردند . آن حسين ( ع ) كه در شب عاشورا و در آن لحظات حسّاس ، لذّت بخش‌ترين عمل براى او عبادت و تلاوت قرآن و نيايش با پروردگار بود . از اين رو آن شب را از دشمن مهلت خواست تا لحظاتى بيشتر با خداى خويش مناجات كند و فرمود : « خدا مىداند كه من نماز و تلاوت قرآن و دعاى زياد و استغفار را دوست مىدارم . » « 2 » و آن زينب كبرى ( س ) كه حتى در شب يازدهم محرم با آن همه رنج ، خستگى و تحمل مصائب سخت ، نماز شبش ترك نشد . بر پايهء روايتى امام سجاد ( ع ) مىفرمايد : « شب يازدهم محرم ، عمّه‌ام را ديدم كه نشسته نافله شب مىخواند . » بر اساس روايتى ديگر فرمود : « عمّه‌ام زينب با آن همه اندوه و مصيبت ، در راه شام نيز نافله‌هاى شب را ترك نكرد . » « 3 »