در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 133

« جان من در پس آهها و ناله‌هاى عميقش محبوس است . اى كاش اين جان با آن ناله‌ها بيرون آمده بود . پس از تو زندگى من فايده‌اى ندارد و گريهء من بيشتر ازاين جهت است كه مىترسم زندگى ام به طول انجامد . » و هر روز به زيارت قبر او مىرفت « 2 » و تا پايان عمر هرگاه نام فاطمه ( س ) را مىشنيد محزون و غمگين مىشد . « 3 » سخنان امام خطاب به رسول خدا ( ص ) پس از خاك سپارى فاطمه ( س ) ترسيم كنندهء زندگى و حالات روحى اميرمؤمنان ( ع ) پس از شهادت حضرت زهرا ( س ) و فقدان اين همسر محبوب و فداكار است : درود بر تو اى رسول خدا ! از من و دخترت كه در جوار تو آرميده و خيلى زود به تو پيوسته است . اى رسول خدا ! مرگ دختر گرامىات ، عنان شكيبايى از كفم ربوده و توان خويشتندارىام نمانده است . . . . امانت باز گردانده شد و گروگان به صاحبش رسيد ، ولى در اين مصيبت ، كار هميشگىام اندوه بوده ، شبم به بيدراى خواهد گذشت تا اينكه خداوند خانه‌اى را كه تو در آن به سر مىبرى برايم برگزيند و مرا به تو ملحق كند . . . . » « 4 »