در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 131

وقتى رسول خدا ( ص ) رحلت كرد ، على ( ع ) گفت : « اين يكى از دو تكيه گاه من بود كه فرو ريخت . » و چون فاطمه ( س ) از دستش رفت فرمود : « اين نيز تكيه گاه دوم بود . » « 1 » روزى امام على ( ع ) خطاب به يكى از مردان بنى اسد فرمود : « مىخواهى از زندگى خود و فاطمه برايت سخن بگويم ؟ : او محبوب‌ترين افراد خانواده نزد پيامبر ( ص ) بود ؛ با اين حال در خانهء من آنقدر مشك آب به دوش كشيد كه جاى آن بر بدنش ماند و آنقدر با دستانش آرد كرد كه دستهايش تاول برداشت و آنقدر در نظافت و پاكيزگى محيط زندگى جارو زد كه رنگ لباسهايش تغيير كرد و آنقدر با هيزم ، آتش زير ديگها روشن كرد كه رنگ لباسهايش به تيرگى گراييد و از اين بابت رنج و آسيب فراوانى متحمل شد . » « 2 » زهرا ( س ) مايهء آرامش و انس على ( ع ) بود و على ( ع ) با نگاه به او رنجهايش را از ياد مىبرد . اگر على ( ع ) به خانه مىآمد و فاطمه ( س ) را نمىديد ، غم بر سينه‌اش سنگينى مىكرد و بر او بسيار سخت مىگذشت . « 3 » زهرا ( س ) تكيه گاه على ( ع ) و تسلى بخش دل پر از رنج و درد او بود . از اين رو ، وقتى خبر شهادت او را در مسجد شنيد ، از پا افتاد و بيهوش شد . « 4 » و بر اساس نقلى ديگر وقتى خبر شهادت زهرا ( س ) را از امام حسن و امام حسين ( ع ) شنيد بر رو افتاد و گفت : « به چه كسى از اين مصيبت پناه ببريم اى دختر رسول خدا ( ص ) ؟ ! هر حادثه‌اى رخ مىداد به تو پناه مىبرديم و آرامش پيدا مىكرديم . پس از تو چه كسى تسلى بخش دل ما خواهد بود ؟ ! » « 5 »