تخطي إلى المحتوى الرئيسي

در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 126

مساهمون:

ص١٢٦

حضرت فاطمه ( س ) همواره - حتى براى پس از مرگش - در انديشهء آرامش و آسايش حضرت على ( ع ) بود . از اين رو ، وصيت كرد پس از درگذشت او ازدواج كند و حتى خواهر زاده‌اش ، امامه « 1 » را هم معرفى كرد . او مىگفت : « همسر براى مردان امرى ضرورى است . » « 2 » به راستى كه لقب « حانيه » « 3 » - كسى كه به همسر و فرزندانش بسيار مهربان است - زيبندهء فاطمه ( س ) است ؛ چرا كه او به على ( ع ) و فرزندانش عشق مىورزيد و همهء سختيها و مرارتها را در راه رضايت آنان كه رضايت خدا در آن بود تحمل مىكرد .

3 . بهترين ياور على ( ع ) :

فاطمه ( س ) پيش از آنكه با على ( ع ) ازدواج كند ، مسئوليت خطير او در پاسدارى از اسلام و حمايت از بنيانگذار آن را به خوبى درك مىكرد و مىدانست اگر مجاهدتهاى على ( ع ) و حضور وى در عرصه‌هاى مختلف نباشد ، پيشرفت اسلام در آن موقعيت حساس با مشكل جدّى مواجه خواهد شد . از اين رو ، رنجهاى ناشى از تهى دستى و فقر در محيط خانواده و كار در خانه و گاه بيرون از خانه را تحمل مىكرد تا همسرش فرصتى بيش‌تر بيابد و به مسئوليت‌هاى دينى و اجتماعىاش بپردازد . فاطمه ( س ) در كشاكش زندگى نه تنها همفكر على ( ع ) و همگام با او ، كه ياور و مددكار او در ايفاى مسئوليت دينىاش بود ؛ چندان كه وقتى رسول خدا ( ص ) از على ( ع ) پرسيد : « همسرت را چگونه يافتى ؟ » گفت : « نِعْمَ الْعَوْنُ
هامش
( 1 ) . امامه - به ضم همزه - دختر ابوالعاص بن ربيع و مادرش زينب ، دختر رسول خدا ( ص ) بود . ( سفينة البحار ، ج 1 ، ص 137 ) .
( 2 ) . جلاء العيون ، سيد عبداللَّه شبّر ، ج 1 ، ص 218 .
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 43 ، ص 17 .
در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 126 | على رفيعى