در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 104

شده ، آنان را بر خود مقدم داشتند ، مىفرمايد : وَ يُؤْثِروُنَ عَلى انْفُسِهِمْ وَ لَو كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَاولئِكَ هُم‌ُالمُفلِحُونَ . ( حشر : 9 ) و آنها [ مهاجران ] را بر خود مقدم مىدارند هر چند خود بسيار نيازمند باشند و كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش مصون و محفوظ مانده‌اند رستگارانند . امير مؤمنان ( ع ) ايثار را اوج احسان و نيكى ، « 1 » شريف‌ترين نوع بخشش « 2 » ، برترين عبادت ، « 3 » منش نيكوكاران وخوى نيكان و برگزيدگان « 4 » دانسته است . اهل بيت عصمت و طهارت با تأسّى به سيرهء نبوى ( ص ) مختصر امكانات مالى و درآمد روزمرّهء زندگى خويش را به نيازمندان مىدادند و توده‌هاى مردم را بر خود مقدم مىداشتند . در اين ميان حضرت زهرا ( س ) در اوج قرار داشت . سرتاسر زندگى او تبلور ايثار بود . او هيچ گاه حتى در سخت‌ترين شرايط ، نيازمندى را از درگاه خويش نراند سختى زندگى و گرسنگى كودكان خويش را تحمل كرد ، ليكن بازگشت مأيوسانهء درماندگان را هرگز . زهرا ( س ) به ما آموخت كه براى رسيدن به خوبىها بايد از خويشتن گذشت : لَن تَنالُوا البِرَّ حَتّى تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ ( آل عمران : 92 ) هرگز به [ حقيقت ] نيكوكارى نمىرسيد مگر از آنچه دوست مىداريد [ در راه خدا ] انفاق كنيد .