از ديدگاه اميرمؤمنان عليه السلام وجود حكومت و زمامدارى در جامعه امرى ضرورى و لازم است ؛ زيرا بدون حكومت ، نظم جامعه از هم گسيخته و زندگى افراد با خطر جدّى روبه رو خواهد شد . از اين رو هنگامى كه « خوارج » مسألهء زمامدارى را نفى كردند و معتقد شدند كه جامعهء اسلامى احتياج به رهبر ندارد ، اميرمؤمنان در ردّ عقيدهء باطل آنان فرمود : افراد جامعه ناچار از داشتن زمامدارى هستند ، خواه نيكوكار باشد يا بدكار « 1 » ؛ تا مؤمن در حكومت او به طاعت مشغول و كافر بهرهء خود را از زندگى ببرد و خداوند هر كسى را به اجَلِ مُقَدَّر برساند ، و توسط او ماليات گردآمده و با دشمن جنگ شود و راه‌ها ايمن گردد و حق ضعيف از قوى گرفته شده ، نيكوكار در رفاه و از شرّ بدكار آسوده ماند . « 2 » همچنين آن حضرت وجود زمامدار را لازمهء بقاى هر اجتماعى دانسته