على عليه السلام فرمود : آيا بعد از ايمان به خدا و شركت در ميدان جنگ به همراه رسولاللَّه شهادت بر كفر خودم دهم ؟ ، اگر چنين كنم از راه حق بيرون رفته و از هدايتيافتگان نخواهم بود . « 1 »
قيام و طغيان
جمعيت خوارج در ابتدا آرام بودند و تنها عليه اميرمؤمنان عليه السلام و پيمان حكميت تبليغ مىكردند ؛ اما بعد از آنكه ديدند على عليه السلام حاضر به نقض پيمان نيست در خانهء « عبداللَّه بن وهب راسبى » اجتماع كردند . عبداللَّه براى آنها سخنرانى مهيجى كرد و آنها را آمادهء قيام و شورش نمود .
جلسههاى ديگرى نيز در منزل بعضى از سران آنها تشكيل شد و مذاكراتى پيرامون مبدأ قيام به عمل آمد و نهروان به عنوان مبدأ قيام انتخاب گرديد . سپس پيشنهاد شد كه نامهاى به « خوارج » بصره ( همفكران آنها در بصره ) نوشته شود تا هر چه زودتر در « نهروان » به آنها بپيوندند .
خوارج بصره نيز پاسخ مثبت داده و به آنها پيوستند .
گروه خوارج پس از اجتماع در نهروان ، شروع به افساد كردند . آنان امنيت راهها را سلب نموده و هر كس را كه مخالف عقيدهشان بود ، به قتل مىرساندند . « عبداللَّه بن خبّاب » يكى از اصحاب رسول خدا عليه السلام و كارگزار اميرمؤمنان را به همراه همسرش دستگير كردند و سرش را در كنار نهر آبى بريدند ، آنان به همسر وى نيز رحم ننموده و شكم وى را كه باردار بود ، شكافتند . و علاوه بر آن چند زن بىگناه ديگر از قبيلهء « طى » را
هامش
( 1 ) - الامامة والسياسة ، ج 1 ، ص 127 ؛ نهجالبلاغه ، فيض الاسلام ، خطبه 57 ، ص 146 .