تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 73

مساهمون:

ص٧٣

عيسى نيز از « جليل » نزد يحيى آمده تا توسّط أو غسل تعميد داده شود . ولى يحيى به أو گفت : اين منم كه كه بايد از تو تعميد بگيرم . امّا عيسى ( ع ) گفت : مرا تعميد بده ، چون با اين كار ، دستور خدا را انجام مىدهم ؛ يحيى پذيرفت ، وأو را غسل تعميد داد . پس از تعميد ، همان لحظه كه عيسى از آب ، بيرون آمد ، مكاشفه‌اى عجيب به وى دست داد . به اين نحو كه طبق نقل إنجيل ، آسمان به رويش گشوده شد وروح خدا ( جبرئيل ) را ديد كه همچون كبوترى شتابان به سويش در حركت است . در اين هنگام ندايى از آسمان به گوشش رسيد كه اين است پسر حبيب من كه از أو خشنودم ! « 1 » اين مكاشفه ومكالمهء غيبى ، آغاز رسالت حضرت عيسى مسيح ( ع ) به شمار مىرود . پس از اين مكاشفه ، آن حضرت ، به بيابان‌هاى أردن رفت وبه رياضت ، روزه دارى وعبادت معبود خويش پرداخت ونيز دربارهء رسالت خطير ووظيفهء سنگينى كه از اين پس در زمينهء هدايت خلق واصلاح جامعه بر عهده‌اش نهاده شده بود به تفكّر ، مشغول گرديد . به روايت منابع مسيحي ، دوران رياضت ، روزه دارى ، تفكّر ومراقبت عيسى ( ع ) در بيابان‌ها مدّت چهل روز طول كشيد ، كه به دورهء أربعين « چلّه » شهرت دارد . چنان كه پيشتر ديديم دورهء رياضت ، تهجّد ومناجاة حضرت موسى ( ع ) در كوه طور نيز چهل شبانه روز به طول انجاميده بود . « 2 » در اين دوران رياضت وخودسازى ، شيطان تلاش زيادى كرد تا به هر طريق ممكن در عيسى ( ع ) نفوذ كند وبا وسوسه‌ها وترفندهايش أو را به بيراهه بكشاند ولى موفّق نشد ؛ زيرا آن حضرت در اين مدّت هم از مراقبت‌هاى ويژهء جبرئيل وفرشتگان ديگر برخوردار بود ، وهم خويش در أوج بندگى ، مناجاة با خدا واتصّال معنوي با آن ذات ربوبي به سر مىبرده است . « 3 » اينك با استفاده از منابع عمدتاً مسيحي سيرى در رسالت حضرت عيسى ( ع ) خواهيم داشت .

هامش
( 1 ) - إنجيل متّى ، باب سوم ؛ تاريخ جامع أديان ، ص 390 .
( 2 ) - در اسلام هم ، چهل شبانه روز ، رياضت‌كشيدن ومراقبت ويژه در رفتار وكردار ، بسيار مطلوب بوده وسفارش شده است . چنان كه پيامبر ( ص ) در حديثي فرمود : هر كس چهل روز براي خدا ، خالص شود وتزكيه گردد ، چشمه‌هاى حكمت از قلبش بر زبانش جارى مىشود ر . ك بحار الأنوار ، ج 67 ، ص 249 .
( 3 ) - ر . ك . إنجيل متى ، باب چهارم ، تاريخ جامع أديان ص 389 - 390 .
اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 73 | عليرضا على نورى / عبد الله ابراهيم زاده