اديان الهى و فرق اسلامى (فارسى) — صفحة 37

بوته به آتش شعله ور است ، اما نمىسوزد . ناگاه ندايى از ميان بوته برخاست ، « 1 » وگفت : « اى موسى ! پيش نيا ، ونعلين خويش را از پاى بيرون آور ، زيرا مكاني كه در آن ايستاده‌اى زمين مقدّس است ، ومن يَهُوه هستم ، خداى پدرانت ، خداى إبراهيم ، إسحاق ويعقوب . آن‌گاه دستور داد تا موسى ( ع ) به مصر برود ، وبني إسرائيل را از دست فرعون وكارگزاران ستمگرش نجات دهد . سپس خداوند ، خطاب به موسى گفت : آن چيست كه در دست توست ؟ گفت : عصاست . گفت : آن را بر زمين بينداز ؛ وچون به زمين انداخت ماري شد ، وموسى از نزدش گريخت . خدا فرمود : ( نترس ) دستت را دراز كن وآنرا بگير ، پس دست خود را دراز كرد وآن را گرفت ، ودوباره به شكل عصا در آمد ! خداوند ، بار ديگر به موسى ( ع ) گفت : دست خود را در گريبان خويش بگذارد ، چون أو چنين كرد مانند برف سفيد ونوراني شد . گفت اگر مردم ، اين آيت را ديدند وباورت نكردند ، از نهر ، آبى بگير وبريز ، تبديل به خون خواهد شد . « 2 » سپس موسى ( ع ) عرض كرد : خدايا ! من فصيح نيستم . هارون - برادرم - را كه از من فصيح‌تر است به جانشينىام ، برگزين تا يار ومددكارم باشد ، واز جانب من سخن گويد . پس خداوند « يَهُوَه » هارون را جانشين موساى پيامبر گردانيد ؛ وبه أو دستور داد تا به كمك برادرش موسى بشتابد ، ودر امر رسالت ودعوت خلق ، ياور اوباشد . « 3 »