اگر بخواهيم با استناد به اين حديث بر حرام بودن بناسازى بر قبور فتوا دهيم بايد سند آن صحيح بوده ودلالتش آشكار باشد . در حالي كه از نظر سند ، وثوق راويان آن نزد رجال شناسان أهل سنت تمام نيست وافرادى چون حافظ ابن حجر عسقلانى آنان را تضعيف نموده‌اند . « 1 » واز نظر دلالت به جملهء « وَلا قَبْراً مُشْرِفاً الَّا سَوَّيْتَهُ » استدلال شده كه به بررسى مفردات آن مىپردازيم : « شُرُفْ » در لغت به معنى بلند است به‌ويژه آن بلندى كه به شكل كوهان شتر باشد و « مَشارِفُ الْأَرْضِ » « 2 » به‌معنى زمين‌هاى بلند است . « تَسْوِيَه » به‌معنى مساوى قرار دادن وبرابر كردن است . « 3 » با توجه به معاني ياد شده مفاد حديث اين است كه قبرهايى را كه به شكل كوهان شتر بلند ساخته شده يكنواخت وهم سطح كن نه اين كه آن قبرها را با زمين يكسان نما وحديث مؤيد فتواى علماى شيعه است كه مىگويند : مستحب است قبر ، چهار انگشت بسته يا باز از زمين بلند باشد وسطحش صاف ويكنواخت باشد وبلند ساختن آن كراهت دارد . « 4 » نووى شارح صحيح مسلم نيز از حديث همين معنا را فهميده وچنين گفته است :