علم وعمد آنها را نپذيرد وباور نكند از اسلام ومسلمانى بكلى خارج است .
آنچه طرح وتبيينش در اين جا ضروري است عقيدهء ويژهء مذهب شيعه است كه بر آن پا مىفشارد ونيل به اسلام ناب وأصيل ونيز ايمان نجاتبخش را بدون آن ميسّر نمىداند ، ونيز طرح وتبيين دلايل شيعه بر اثبات اين عقيدهء خاص شيعه ، كه أو را از ديگر مذاهب اسلامى ممتاز ساخته ، همچنين براي آگاهى از عقايد أصيل ائمّهء أهل بيت ( ع ) بجا است ترجمهء فرازهايى از نامهء حضرت رضا ( ع ) را به مأمون عباسى مورد توجه قرار دهيم . آن گاه كه مأمون از آن حضرت خواسته بود عقايد خالص وناب اسلامى را به طور فشرده برايش نويسد ، امام ( ع ) برايش نوشتند :
اسلام خالص وناب ، گواهى دادن است به اين كه خدايى جز خداى يكتا نيست ؛ خدايى كه شريك ندارد ، فردِ واحدِ أحد ، صمد ، قيّوم ، بصير ، قدير ، قديم ، قائم ، باقي ، عالمي كه جهل در أو نيست ، توانايى كه ناتوانى در أو نيست ، بىنيازى كه نيازمند نيست ، عادلى كه ( هرگز ) ستم نمىكند ، خالق همه چيز ، مثل ، مانند ، ضد وهمتا نداشته وسزاوار پرستش است واين كه محمد ( ص ) بندهء خدا ورسول ، امين وبرگزيدهء أو از ميان خلقش وسيّد وسرور مرسلان ، خاتم پيامبران وبرتر از همهء جهانيان است وپيامبرى پس از أو نيست وشريعتش هرگز تغيير نمىكند ؛ ( وگواهى ) به اين كه همهء آنچه را آورده ( از بهشت ، جهنّم ، قيامت ، حساب و . . . ) حق ودرست است وتصديق به اين حقايق وبه جميع پيامبران پيش از أو وكتب آسمانى ؛ ( وگواهى ) به اين كه دليل پس از پيامبر ( ص ) ، حجّت بر مؤمنان ، قائم به أمور مسلمانان ، ناطق به قرآن وعالم واحكامش ، برادر وجانشين ووصيش وآن كسى كه نسبت به أو به منزلهء هارون به موسى ( ع ) است علىبن ابىطالب ( ع ) ، أمير مؤمنان ، امام پرهيزگاران ، برتر از همهء أوصيا ووارث همهء پيامبران ومرسلان وپس از أو ، حسن وحسين سرور جوانان اهلبهشت سپس علي بن حسين ، محمد بن علي ، جعفر بن محمد ، موسى بن جعفر ، علي بن موسى ، محمد بن علي ، علي بن محمد ، حسن بن علي ، پس از أو الحجة القائم المنتظر ( ع ) مىباشد ؛ گواهى دهد به امامت آنان وبه اين كه زمين از حجّت خدا خالى نمىشود واين كه آنان ريسمان محكم ( الهى ) ، أئمة هدى وحجّت بر أهل زمينند واين كه كسى كه با آنان مخالفت كند گمراه وترك كنندهء حق و ( سبيل ) هدايت است واين كه اگر كسى بميرد وائمّه ( ع ) را نشناسد به مرگ جاهليت مرده است . « 1 »
هامش
( 1 ) - عيون أخبار الرضا ( ع ) ، شيخ صدوق ، ج 2 ، ص 120 - 121 با تلخيص .