چند برادر بودند كه باغ پردرخت و پربارى داشتند . از محصولات و ميوه‌هاى آن استفادهء فراوانى مىبردند . روزى سوگند ياد كردند كه از آن ، مستمندى را يارى نداده و صدقه‌اى ندهند . با اين تصميم به‌خواب رفتند ، خداوند شبانه به‌وسيلهء آفت آسمانى باغ را بكُلّى از بين برد . آنان صُبحگاهان آهسته و پنهانى به‌سوى باغ حركت كردند ؛ تنها از اين نگران بودند كه مبادا امروز مسكينى بر آنان وارد شود . هنگامى كه باغ را چون ذغال ، سوخته يافتند ، ناراحت شدند و به اشتباه خود پى بردند و با خود گفتند : « . . . انَّا لَضالُّونَ بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ » « 1 » بيقين گمراهيم ، بلكه ( از رحمت خدا ) محروميم . يعنى خود را با بخل شديد از رحمت خداوند محروم ساختيم . يكى از آنان كه رأى پسنديده‌اى داشت ، گفت : مگر من به شما نگفتم : چرا به‌سوى خدا نمىآييد و توبه نمىكنيد ؟ ! سپس همديگر را نكوهش كردند و گفتند : « يا وَيْلَنا انَّا كُنَّا طاغينَ » « 2 » اى واى بر ما كه به حق عصيانگر بوديم .