در صدر اسلام سران قريش و دشمنان محمد صلى الله عليه و آله در اوج قدرت بودند و مسلمانان مكّه از نظر نفرات ، تسليحات و تداركات ( عِدّه و عُدّه ) در ضعف شديد بودند و براى جنگ و پيكار هيچ‌گونه آمادگى و امكانات نداشتند . در چنين موقعيتى كه راهى براى نجات جان و مال خود نمىيافتند ، قرآن پيروزى قريب‌الوقوع و آيندهء درخشان آنان را نويد و شكست عاجل و حتمى دشمن اسلام را بشارت داد : « امْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَميعٌ مُنْتَصِرٌ سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ يُوَلُّونَ الدُّبُرَ » « 2 » يا مىگويند : ما جماعتى هستيم پيروزمند [ ولى ] به زودى آن جمع در هم شكسته خواهد شد و پشت كرده خواهد گريخت . اين پيشگويى پس از چند سال و بعد از هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله در مدينه و در جنگ « بدر كبرى » تحقق يافت . خداوند مسلمانان را بطور شگفت‌انگيز و ناباورانه بر مشركان متّحد و بت‌پرستان منسجم مكّه پيروز نمود و مسلمانان توانستند ضربهء سنگينى بر آنها وارد آورند . نكتهء قابل دقت اينكه آيه بطور ضمنى دلالت دارد كه سرآغاز اين شكست ، از ناحيهء خود دشمن خواهد بود و چنين هم شد زيرا كه اين فتح و شكست در بدر كبرى ظاهر گشت و آن را خود آنها پديد آوردند ولى با يارى خداوند سر افكنده و شكست خورده برگشتند .