اهل حق هر هفته در محلى جمع شده و اوراد و اذكار خاصى را با تشريفات مخصوص به‌جا مىآورند . عدهء حاضر را « جم » و آن مجمع را « جمخانه » مىگويند . افراد با خود هديه‌اى مىآورند تا در پايان مجلس صرف شود و اين هديه نياز و نذر ناميده مىشود كه با شركت در جمخانه و دادن نياز ، تكليف نماز ساقط مىشود . « 2 » در اين مراسم شخصى به‌نام « سيد » دعاى نذر را مىخواند . شخص ديگرى به‌نام « خليفه » نذرها را به‌طور مساوى بين حاضرين تقسيم مىكند و فردى به نام « كلام خوان » اذكارى را مىخواند تا افراد حاضر به پيروى از وى آنها را تكرار كنند . سيد فردى است كه وابسته به يكى از خاندان يازده‌گانهء حقيقت است كه در نظر اهل حق سمت پيشوايى اين فرقه را دارند . « 3 » اهل حق در هر سال سه روز از دوازدهم تا چهاردهم زمستان روزه مىگيرند . « 4 » آنان مىگويند : صاحبكار فرمود : در دوره‌اى كه خداوند در جامهء مرتضى على عليه السلام حلول كرده بود ، قرار چنين بوده كه هر كس ما را خواست سبيل نگيرد ؛ از اين رو اهل حق ، داراى شارب‌هاى بلند و درازى هستند . « 5 »