روشن است كه وقتى تلاش نظاميان يراى تأثيرگذارى بر سياست باعث نگرانى سياستمداران و حتى شهروندان مىشود ، دخالت مستقيم آنها اين اضطراب و دلهره را دو چندان مىسازد . « 1 » از ديد قانونگذار فعاليت و جهت گيرى سياسى باجنگيدن و پاسدارى از كشور سازگار نيست ، به همين جهت بحث مربوط به قواى مسلح در قانون اساسى در فصل « قوه مجريه » آمده است ؛ يعنى نيروهاى مسلح اجرا كننده قوانين و مقرراتى هستند كه قوهء مقننه و ديگر مراجع صلاحيتدار آنها را تصويب مىكند . به عبارت ديگر ، نيروهاى مسلح ، سازمانهاى اجرايى هستند ، نه مرجع تصميم گيرى به مفهوم سياسى آن . « 2 » شوكت و اقتدار نيروهاى مسلح به آن است كه همواره تمام مردم پشتيبان آنها باشند . گرايش نيروهاى مسلح به گروهى خاص اگر چه با دخالت نظامى همراه نباشد ، ليكن باعث مىشود كه نيروهاى نظامى از مردم فاصله بگيرند و بتدريج اعتماد آنها به نيروهاى مسلح كم شود و در نتيجه ، به هنگام ضرورت نتوانند حمايت كليه اقشار مردم را به سوى خود جلب كنند .