و محو ظلم و استثمار و ريشه كنى فقر است . براى رسيدن به اين هدف ، در اسلام برنامه‌هاى توزيع قبل از توليد و توزيع پس از توليد وجود دارد . منابع اوّليهء توليد نظير آب ، زمين ، معادن ، درياها ، صيد و امثال آن از انحصار اشخاص خارج شده و به عنوان انفال در اختيار حكومت اسلامى قرار گرفته تا حق بهره بردارى را بر طبق مصالح مسلمين و در راستاى عدالت اجتماعى به افراد واجد شرايط واگذار كند . كار يكى از عوامل مؤثر و مهمّ در توليد است كه سهم زيادى براى آن در مواد توليد شده و منافع به دست آمده قرار داده شده است . اسلام پس از توليد نيز با وضع مقررات و تعيين تكاليف ، در صدد توزيع عادلانه ثروت و جلوگيرى از تمركز و تراكم آن است . برخى از اين برنامه‌ها عبارتند از : وضع مالياتهايى نظير خمس ، زكات ، ماليات در حال ضرورت ، انفاق ، صدقه ، ممنوعيت احتكار و ربا و احكام حكومتى در تعديل ثروت . چنانچه قرآن مىفرمايد : « كَىْ لا يَكُونَ دَوْلَةً بَيْنَ اْلَاغْنِياءِ مِنْكُمْ » « 1 » تا اموال ، تنها و بطور منحصر در دست ثروتمندان در گردش نباشد .