انديشى و تفكّر در معاد باز مىدارد . هرگز روى خوشبختى را به او نشان نمىدهد و انسان را وا مىدارد تا به ارزش‌هاى دينى و غيرمادّى اهميت ندهد و سرانجام او را به عذاب الهى گرفتار مىسازد . حضرت على عليه السلام روزى به هنگام ورود به بصره گريست و فرمود : اى سرسپردگان دنيا و اى عُمّال دنيا جويان ! كى زاد و توشه خواهيد گرفت و در كار معاد و قيامت انديشه خواهيد كرد ؟ سپس اين آيه را خواند : « فَأَمَّا مَن طَغَى وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى » « 1 » پس هر كه طغيان كرده و زندگى دنيا را برگزيده است ، جهنم جايگاه اوست . از ديدگاه على عليه السلام عزّت با حق همراه است ، نه با دولت و ثروت ؛ از اين‌رو فرمود : « الذَّليلُ عِنْدى عَزيزٌ حَتّى اخُذَ لَهُ وَ القَوِىُّ عِندى ضَعيفُ حَتّى اخُذَ الحَقَّ مِنْهُ » « 2 » افراد ضعيف و ذليل در نظر من عزيزند تا حقشان را بگيرم و زورمند و قوى در نظر من ضعيف است تا حق ديگران را از آنها بستانم .