امام زين العابدين ( ع ) پس از دفن پدر بزرگوارش نزد جسد حضرت عباس ( ع ) رفت و خودش را روى پيكر عمو انداخت . گلويش را مىبوسيد و مىگفت : « على الدنيا بعدك العفا ، يا قمر بنى هاشم ، عليك منّى السلام من شهيدٍ مُحتسبٍ و رحمةاللَّه و بركاته » « 2 » اى ماه بنى هاشم ! پس از تو خاك بر سر دنيا . سلام و درود بر تو باد اى شهيد راه خدا و رحمت و بركات او بر تو . به تنهايى و بدون كمك گرفتن از بنى اسد براى حضرت عباس ( ع ) قبرى مهيّا كرد و بدن را در قبر گذاشت و به آنها فرمود در اين مورد افراد ديگرى هستند و با من همكارى مىكنند . « 3 » در گزارش ديگرى آمده است : وقتى امام سجاد ( ع ) جسد قمر بنى هاشم را ديد به طرف آن خم شد و با صداى بلند گريه كرد و فرمود : " اى عمو جان ! كاش به حرم امام حسين ( ع ) و بانوان نگاه مىكردى كه آنها صدا مىزدند « اى واى از تشنگى ، اى واى از غريبى . » " « 4 »