روز دوشنبه با خيمه‌گاه و سرا پرده‌اش به غارت بردند ؛ پدرم فداى آن شهيدى كه طناب‌هاى خيمه‌اش را بريده و خرگاهش را سرنگون نمودند ؛ پدرم فداى آن مسافرى كه اميد بازگشت نيست ؛ پدرم فداى آن مجروحى كه زخمهاى بدنش قابل مداوا نيست ؛ پدرم به فداى آن كه كاش جان من بلا گردان او مىشد ؛ پدرم به قربان آن عزيزى كه با دلى پر اندوه به شهادت رسيد ، پدرم به فداى آن كه با لب تشنه سر از بدنش جدا شد . پدرم به فداى آن كه فرزند رسول هدايت و نور بود . پدرم به فداى آن كه فرزند محمد مصطفى ( ص ) بود . پدرم به قربان آنكه فرزند خديجهء كبرى بود . پدرم به فداى فرزند على مرتضى . پدرم به فداى فرزند فاطمه زهرا ، بزرگِ زنان جهان . پدرم به فداى فرزند آن كسى كه خورشيد به احترامش بازگشت تا نماز گزارد ! راوى مىگويد : به خدا سوگند نوحه سرايى زينب كبرى بر برادرش حسين ، دوست و دشمن را به گريه انداخت . « 1 » سپس حضرت زينب ( س ) دستها را زير بدن پاك و مقدس گذاشت و بدن را به سوى آسمان بلند كرد و عرض كرد : الهى تَقَبَّلْ منّا هذا القربان . « 2 » پروردگار را اين قربانى را از ما [ آل‌محمد ] قبول فرما !