براى آن شهيد شود ، من و شما در برابر آن مسئوليت نداريم ؟ آيا چنين چيزى ممكن است ؟
اين است كه « انَّ الْحُسَيْنَ . . . مِصْباحُ الهُدى » اين چراغى است برافروخته فراروى انسانيت تا روز قيامت ، كه هر كس از هر جا به اين چراغ نگاه كند راه را پيدا مىكند و كسى نمىتواند در آن ابهامى ايجاد كند .
اين يك طرف قضيه است كه ديديم مسلمانان از ابتدا ، لااقل از اولين روزهاى شهادت امام حسين ( ع ) كه حركت توّابين شروع شد تا امروز ، همه در بزرگداشت اين قيام اهتمام داشتهاند ، در گريه كردن ، در فداكارى كردن ، در عشق بازى كردن با نام حسين ( ع ) . يك ذره خاك كربلا را مىآورند و با چه قداستى احترام مىكنند . اگر روزى به بيمارى صعب العلاجى مبتلا شوند به اندازه دانه عدسى از آن تناول مىكنند تا شفا پيدا كنند . اين يك سوى قضيه است .
طرف ديگر قضيه را هم توجه كنيد . چقدر تلاش شد تا نام حسين ( ع ) از بين برود . آنها چه دشمنى با حسين ( ع ) داشتند ؟ نام حسين ( ع ) با زندگى آنها چه مىكرد كه حاضر شدند انسانهايى را بكشند براى اين كه ديگر مردم به زيارت امام حسين ( ع ) نروند ؟ حاضر شدند آب بر قبر حسين ( ع ) ببندند تا آثارى از قبر حسين ( ع ) باقى نماند . روى قبر مطهر زراعت كنند ، آن را شخم بزنند ، بذر بپاشند كه معلوم نشود اين جا كجا بوده است . چرا اين گونه بوده است ؟ از اين دشمنىها چه بهرهاى نصيبشان مىشد ؟ راه دور نرويم ؛ هنوز در بين ما پيرمردها و پيرزنهايى هستند كه آغاز سلطنت آن نابكار را به ياد دارند كه عزادارى را ممنوع كرده بود .
وعّاظ حق نداشتند لباس روحانيت بپوشند . اجازه نمىدادند از جايى صداى مرثيه خوانى بلند شود و مجلسى به نام امام حسين ( ع ) تشكيل شود . بنده چهار - پنج ساله بودم و يادم هست كه شب از روضه خوان دعوت مىكردند ، كت و شلوار مىپوشيد ، مىآمد داخل دالان منزل لباس خود را عوض مىكرد ، عمامه مىگذاشت و مىآمد در زيرزمين خانه و آرام روضه مىخواند كه مبادا صداى روضهاش بهكوچه برسد و مأموران دولتى او را تعقيب كنند . اين چيزى است كه خودم به خاطر دارم .
مگر نام سيد الشهداء ( ع ) چه مشكلى براى حكومت پهلوى داشت ؟ چرا اين قدر دشمنى مىكنند ؟ چرا امروز هم به صورت مدرن با نام سيدالشهداء ( ع ) دشمنى مىكنند ؟ اينها كه به
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 457
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص٤٥٧