مىفرمايد : « وَ عَلَى الْاسْلامِ السَّلامُ إِذْ قَدْ بُلِيَتِ الْأُمَّةُ بِراعٍ مِثْلِ يَزيدَ . » « 1 » پس مكتب بايد بماند ، هر چند پيروان مكتب فدا شوند . اين دستور و حركت ، براى هميشه است ، نه خاصّ زمان آن حضرت .
20 - حمايت از ولىّ امر
صحنههاى عاشورا جلوههاى حمايت از رهبر است . گرچه امام حسين ( ع ) بيعت خود را از ياران برداشت ، ولى آنان دست از رهبر نكشيدند و ولىّ امر خود را تنها نگذاشتند . سخنان كسانى كه در شب عاشورا در حمايت آن حضرت سخن گفتند ، همچون زهير و حبيب قابل توجّه است . حتّى در رجزهايى كه در ميدان نبرد مىخواندند ، حمايت از رهبر مشهود است .
حضرت عبّاس ( ع ) سوگند مىخورد ، كه به خدا سوگند حتّى اگر دستم را قطع كنيد ، دست از حمايت از دين و امامم برنمىدارم :
وَاللَّهِ إِنْ قَطَعْتُمُوا يَمينى * إنّى أُحامى أَبَداً عَنْ دينى « 2 »
مسلم بن عوسجه هم پس از مجروح شدن ، در آخرين لحظات ، وصيّتى كه به حبيب بن مظاهر داشت ، اين بود كه دست از امام برندارد و در راه او جان فدا كند : « اوصيكَ بهذا أنْ تَمُوتَ دُونَهُ » « 3 »
21 - دنيا ، لغزشگاه خطرناك
دنياطلبى و مال دوستى مايهء همهء فتنهها و لغزشها است . بسيارى كه به انحراف كشيده شدهاند يا دست از وظيفه برداشتهاند ، در دامن دنيا لغزيدهاند . دنياطلبى ، ابنزياد و عمر بن سعد را به جنگ با حسين ( ع ) واداشت . ضربه خوردگان سياسى زمان حضرت على ( ع ) ، نيرو به جنگ حضرتش فرستادند . دلباختگان حكومت رى و شيفتگان جوايز امير كوفه ، دست به خون حسين بن على ( ع ) آغشتند . حتّى آنان كه اسب بر بدن امام تاختند ، پيش ابن زياد رفتند و
هامش
( 1 ) . لهوف ، ص 11 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 45 ، ص 40 .
( 3 ) . همان ، ص 297 .