12 - آميختن كار فرهنگى به ايثار
كربلا ، تنها صحنهء آموزش فرهنگى و موعظه و اخلاص در دعوت نبود ، تنها ميدان جهاد و جانبازى و بىباكى نبود . حسين بن على ( ع ) پيامى داشت كه در نهضت كربلا نهفته است .
نجات اسلام و بيدارى مردم و ارتقاى سطح انديشهها و ايمانها را در سايهء شجاعت ، جانبازى ، ايثار و اخلاص انجام داد تا آن حركتِ جهادى و فرهنگى به ثمر برسد و نجاتبخش گردد .
13 - پيروزى خون بر شمشير
سلاح مظلوميّت ، از مؤثّرترين سلاحهاست . احساسات را برمىانگيزد ، حادثهاى را جاودانه مىسازد . در كربلا يك طرف « سلاح شهادت » بود ، يك طرف شمشيرهاى بىدينان و ظالمان .
گرچه در ظاهر ، امام و يارانش شهيد و قتل عام شدند ؛ ولى در نهايت ، پيروزى با سيّدالشّهدا بود و خون او باطل را رسوا و حق را يارى كرد امام سجّاد ( ع ) به ابراهيم بن طلحه كه در مدينه از آن حضرت پرسيد :
چه كسى پيروز شد ، فرمود : هنگام اذان معلوم مىشود كه چه كسى پيروز شد : « إِذا دَخَلَ وَقْتُ الصَّلوةِ فَأَذِّنْ وَ أَقِمْ ، تَعْرِفْ مَنِ الْغالِبُ . » « 1 »
14 - نهراسيدن از محاصرهء نظامى و اقتصادى
از درسهاى عاشورا مقاومت بر سر عقيده و ايمان است ، حتّى در شرايط حصر نظامى و اقتصادى . امام حسين ( ع ) را از همه سو محاصره كردند ، آب را هم بر او بستند ، مانع پيوستن ديگران براى يارى او شدند ، ولى كربلائيان دست از هدف برنداشتند و خود را نباختند .
امّت مسلمان در مقابل محاصرهء نظامى ، « فرزند عاشورا » است و در برابر حصر اقتصادى ، « فرزند رمضان » .
هامش
( 1 ) . الامام زينالعابدين ( ع ) ، مقرّم ، ص 370 .