زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 99

صورت سلبيه بيان كرد . درباره عدم تقواى اعتقادى آنها فرمود : « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ امَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنين » « 1 » گروهى از مردم كسانى هستند كه مىگويند : « به خدا و روز قيامت ايمان آورده‌ايم . » درحالى كه ايمان ندارند . « اذا جاءَكَ الْمُنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ انَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ انَّكَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ يَشْهَدُ انَّ الْمُنافِقيِنَ لَكاذِبُونَ » « 2 » ؛ هنگامى كه منافقان نزد تو آيند مىگويند : « ما شهادت مىدهيم كه يقيناً تو رسول خدايى . و خداوند مىداند كه تو رسول او هستى ، ولى خداوند شهادت مىدهد كه منافقان دروغگو هستند ( و به گفته خود ايمان ندارند ) . و درباره عدم تقواى عبادى و مالى آنها فرمود : « وَ ما مَنَعَهُمْ انْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ الَّا انَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ لا يَأْتُونَ الصَّلوةَ الَّا وَ هُمْ كُسالى وَ لا يُنْفِقُونَ الَّا وَ هُمْ كارِهُونَ » « 3 » ؛ هيچ چيز مانع قبول انفاق‌هاى آنها نشد ، جز اينكه آنها به خدا و پيامبرش كافر شدند و نماز به جاى نمىآورند جز با كسالت ، و انفاق نمىكنند مگر با كراهت . همچنين دربارهء منافقان فرمود : آنها كسانى هستند كه با زبان ايمان آوردند نه با قلب : « يا ايُّهَا الرَّسُولُ لا يَحْزُنْكَ الَّذينَ يُسارِعُونَ فِى الْكُفْرِ مِنَ الَّذينَ قالُوا امَنَّا بِافْواهِهِمْ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ » « 4 » اى فرستاده ( خدا ) ! آنها كه در مسير كفر شتاب مىكنند و با زبان مىگويند : « ايمان آورديم » و قلب آنها ايمان نياورده تو را اندوهگين نسازند . در روز امتحان و زمان فداكارى در راه دين ، اعتقادات حقيقى منافقان ( يعنى كُفر ) آشكار مىشود . « هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ اقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْايمانِ يَقُولُونَ بِافْواهِهِمْ ما لَيْسَ فى قُلُوبِهِمْ » « 5 » آنها در آن هنگام ( جنگ ) به كفر نزديك‌تر بودند تا به ايمان ؛ به زبان خود چيزى مىگويند