پيمان و معاهده‌اى بندد بايد به آن وفا كند ، مخصوصاً شخص بزرگ و شريفى مثل تو ، با آن مقام و منزلتى كه نزد خدا دارى ، حتماً بايد به پيمان خود پايبند باشى ، اينك مواظب خود باش و به عهد خود وفا كن . اگر با من مخالفت كنى ، با مخالفت روبه‌رو مىشوى و اگر بدى كنى بدى مىبينى از ايجاد اختلاف ميان اين امّت بپرهيز . » « 1 » بنابراين قيام امام حسين عليه السلام در زمان معاويه ظاهراً نوعى مخالفت با قرارداد صلح نيز به‌شمار مىرفت .

مرگ معاويه در ماه رجب سال 60 ه . به وقوع پيوست ؛ و يزيد بن معاويه طبق طرح قبلى به‌خلافت رسيد . يزيد تمامى همّت خود را صرف اخذ بيعت از مخالفان جدّى خود به‌ويژه حسين بن على عليه السلام نمود . او از « وليد بن عتبة بن ابىسفيان » خواست تا به سرعت از عبدالله بن زبير و حسين بن على عليه السلام بيعت بگيرد . وليد نيز شبانه آنان را به دارالامارة احضار نمود . « 2 » هنگامى كه پيام والى مدينه به امام حسين عليه السلام رسيد امام عليه السلام متوجه مرگ معاويه گرديد ، لذا جمعى از نزديكان خود را ، مسلّح همراه خود به قصر برد تا در صورت لزوم خطر را از امام عليه السلام دفع نمايند . وليد مسأله بيعت با يزيد را مطرح كرد ، امّا حضرت عليه السلام فرمود : شخصى چون من نمىبايست در خفا بيعت كند . وليد پذيرفت و امام حسين عليه السلام شب بعد مدينه را به قصد مكّه ترك كرد .