زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 110

آنها قسم مىخورند كه نيّتى جز نيكى ندارند و خداوند شهادت مىدهد كه آنان دروغگويند . مفسّران در شأن نزول آيه شريفه مىنويسند : « ابو عامر » كه از دشمنان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود « 1 » به روم پناهنده شد . او كه ارتباط نزديكى با منافقان مدينه داشت ، در نامه‌اى به آنها نويد داد كه لشكرى آراسته از روم به كمكشان خواهد آمد . لذا لازم است پايگاهى در مدينه بسازند و فعاليّت‌هاى فرهنگى خود را آغاز نمايند . هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله عازم « تبوك » بود نمايندگان حزب نفاق ، خدمت حضرت صلى الله عليه و آله رسيدند و ضمن عذرخواهى از عدم توان شركت در جنگ از پيامبر صلى الله عليه و آله خواستند تا با نماز در مسجدى كه بنا كرده‌اند آن را تبرّك نمايند . حضرت صلى الله عليه و آله فرمود بعد از بازگشت به مدينه دعوت آنان را اجابت خواهد كرد . در اين فاصله آيات 107 تا 110 سوره توبه نازل شد و پيامبر صلى الله عليه و آله را از توطئه منافقان آگاه نمود و از اقامه نماز در آن مسجد منع كرد و فرمان تخريب آن و سوزاندنش را صادر فرمود . پيامبر صلى الله عليه و آله نيز طبق دستور الهى مسجد ضرار را منهدم كرد و سوزاند . « 2 » منافقان براى ايجاد ترديد نسبت به مبانى عقيدتى مسلمانان از هر فرصتى بهره مىجستند آنان در جنگ احزاب پس از آن كه مسلمانان در وضعيت سختى قرار گرفتند . گفتند : « وعده‌هاى خدا و رسولش جز فريبى بيش نبود . « 3 » و اگر شهيدى از جبهه جنگ مىآوردند براى افزون ساختن داغ بازماندگان و ايجاد ترديد در دل آنان مىگفتند : « اگر آنها از ما پيروى مىكردند ، كشته نمىشدند . » « 4 »