قَديرٌ . [ 1 ]
« حمد مختصّ خدائى است كه خالق آسمانها و زمين است ، هم او كه ملائكه را رسولانى براى تنفيذ اوامر خويش گردانيده است . و آنان داراى بالهائى دو گانه و سه گانه و چهار گانه مىباشند . خداوند هرطور كه ارادهاش تعلّق بگيرد بر خلق خود مىافزايد . تحقيقاً خداى متعال بر هر چيزى قادر و توانا است . »
در اين آيه خداوند ملائكه را فرستادگان و عوامل خود در تدبير و اداره نظام عالم قلمداد كرده است كه داراى دو و سه يا چهار بال مىباشند و به توسط آنها بر خلقتش مىافزايد و به كون و عالم وجود تطوّر مىبخشد و حوادث و وقايع را در عالم به وجود مىآورد ، يكى را مىميراند و ديگرى را متولّد مىسازد ، يكى را ترجيح و ديگرى را مرجوح مىگرداند . در مكانى نزول رحمت و باران مىكند و در جائى دگر خشكسالى و قحطى مىآورد . بنابراين رسولان و عوامل اجراء امر پروردگار بايد داراى قواى باطنيّه و قدرت ايجاد در تدبير نظام عالم باشند تا بتوانند توسّط ظهور اسماء و صفات حضرت حقّ در نفس ملكوتى آنها سر رشته علل و اسباب تأثير در اين نظام را به عهده گيرند و به عبارت واضحتر در آنجا كه خداى متعال مىفرمايد : فَالْمُدَبِّراتِ أَمْرا [ 2 ] « فرشتگانى كه تدبير امور عالم كنند » صريحاً مىفرمايد كه فرشتگان تنفيذ كننده و به وجود آورندهء اراده و مشيّت پروردگار در كلّ نظام عالم هستند و از آنجا كه اراده و مشيّت حضرت حقّ به واسطه ظهور و تجلّى اسماء و صفات اوست و هر اسم و صفتى داراى اثرى خاصّ و فائدهاى ممتاز از فائده اسم و صفت ديگر است ، پس ظهور اسماء
هامش
[ 1 ] - سوره فاطر ( 35 ) آيه 1 .
[ 2 ] - سوره النّازعات ( 79 ) آيه 5 .