و در عين حال ، تمامى اين امور از اشتغالات به تأليف و تنظيم امور گرفته تا تربيت سالكان راه خدا و راهيان سبل سلام و حلّ مشاكل ارادتمندان و دوستان راه خدا ، هيچ يك باعث تخطّى از آن نظم دقيق در تنسيق امور بر وجه اتمّ ، و تربيت اطفال و نوادگان نگشت . و با وجود استغراق جميع اوقات به امور عامّه ، روزى حدّاقل دو ساعت به اوراد و اذكار و ختوم معهوده مىپرداختند ؛ و اين سواى تهجّد و بيدارى ايشان از نيمههاى شب تا طلوع آفتاب بود .
ايشان معتقد بودند بايد مثبتات حكومت اسلامى را تأييد و تقويت نمود و ناملايمات آن را ترميم و اصلاح كرد . شركت در نماز جمعه را قويّاً توصيه مىنمودند و اطاعت از حاكم مسلمين را در صورت عدم تعارض با اصل مسلّم و معلومالبنيان واجب مىشمردند و در غير اين صورت رعايت احتياط و عدم معارضهء با حاكم را طريق صواب مىدانستند .
معرّفى اجمالى تأليفات علّامه طهرانى
دوران اقامت ايشان در مشهد مقدّس با تأليف كتب قيّمه سپرى گشت . كتابهاى ايشان عبارت است از :
« امام شناسى » در اين كتاب از حقيقت ولايت ائمّهء معصومين عليهم السّلام و كيفيّت شناخت آنان و لزوم زعامت فرد اعلم امّت بر جامعهء بشريّت و ربط عالم تكوين با نظام تشريع و تربيت نفوس بواسطهء نفس ملكوتى امام عليهالسّلام و جاودانگى كلام معصوم عليه السّلام تا روز قيامت بواسطهء اتّصال نفس معصوم به مبدأ وحى و تشريع بحث شده است ؛ و اينكه با ارتحال امام عليه السّلام كلام او نمىميرد و به حيات ابدى خود ادامه مىدهد ، زيرا كلام امام منبعث از بدن و جسم او نيست بلكه منشأ از نفس پايندهء اوست كه معارف و حقائق عالم تكوين و تربيت بدون هيچگونه دخل و تصّرفى از ناحيهء نفس بشرى كه همواره مخلوط و ممزوج با صحيحها و سقيمها و اشتباهات و خطاها و جهلها مىباشد از دريچهء نفس معصوم عليه السّلام بر زبانش جارى مىگردد ؛