رِضاى اهل بيت عليهم السّلام است .
امتياز شيعه در پيروى و اطاعت و انقياد بىچون و چرا از امام معصوم است ؛ نه چون ساير فِرق اسلامى كه با كنار نهادن يكى از دو ركن اساسى ثقلين يعنى عترت رسول خدا ، و گرايش به افراد و اشخاص ديگر ، طبعاً مسير و ممشاى خود را از شاهراه سعادت و فلاح به بوادى ضلالت و غوايت و مهالك موبقه منحرف نمودند ، و با دخالت دادن قياسات و استحسانات و سليقههاى شخصى بكلّى مسير دين و حيات خود را بر توهّمات و تخيّلات و خرافات بنا نهادند ، و زمام امور دين و دنياى خود را به دست جهّال و معاندينى چون أبوحنيفه و غيره بسپردند ، و خسران دنيا و آخرت را براى خود اختيار و انتخاب نمودند .
بنابراين رمز فلاح و رستگارى شيعه در متابعت او از سنن و دستورات ائمّه خود مىباشد و بس ! و او هرگز حقّ ندارد در دستورات و مبانى القاء شده از طرف زعماى معصومين عليهمالسّلام دخل و تصرّفى بنمايد و از حدود تعيين شده در قضايا و موضوعات عبادى و اجتماعى قدمى فراتر بگذارد ؛ كه اگر بگذارد به همان خسارت و مهلكه دچار خواهد گشت كه سايرين در آن مهالك گرفتار آمدند .
شيعه نبايد خودسرانه عمل كند و از پيش خود حكمى را كم و زياد كند ؛ و تمام چشم و گوش و حواسّش بايد متوجّه مرام و مبانى ائمّه خود باشد و به تلقينات و القاءات عوام توجّه نكند ، و براى خوشآمدن عوام از اصول موضوعه خود دست بر ندارد ، و رضاى
الأربعين في التراث الشيعي (اربعين در فرهنگ شيعه) (فارسى) — صفحة 77
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٧٧