تَحْتَ الْمِنْبَرِ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ وَ الْبَرَآءُ بْنُ عَازِبٍ وَ جَرِيرُ بْنُ عَبْدِاللَهِ - فَأَعَادَهَا فَلَمْ يُجِبْهُ أَحَدٌ [ مِنْهُم ] . فَقَالَ اللَهُمَّ مَنْ كَتَمَ هَذِهِ الشَّهَادَةَ وَ هُوَ يَعْرِفُهَا فَلَا تُخْرِجْهُ مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى تَجْعَلَ بِهِ ءَايَةً يُعْرَفُ بِهَا ! قَالَ [ أبووائل ] : فَبَرِصَ أَنَسٌ ، و عَمِىَ الْبَرَآءُ ، وَ رَجَعَ جَرِيرٌ أَعْرَابِيًّا بَعْدَ هِجْرَتِهِ فَأَتَى السَّرَاةَ فَمَاتَ فِى بَيْتِ امِّهِ بِالسَّرَاةِ .
[ 1 ]
« روزى أميرالمؤمنين عليه السّلام بر فراز منبر فرمودند : خداى را شاهد مىگيرم دربارهء هر كسى كه اين جملهء رسول خدا را در روز غدير خمّ از آن حضرت شنيده است ، برخيزد و به آن كلام شهادت دهد !
و آن جمله اين است : خدايا دوست دارِ آن كس باش كه علىّ را دوستدار باشد ، و دشمن باش كسى را كه دشمن علىّ باشد ! از جمله افرادى كه پاى صحبت آن حضرت نشسته بودند ، يكى أنس بن مالك ، و ديگرى بَراء بن عازِب ، و نفر سوّم جَرير بن عبدالله ( بجلّى ) بودند ( كه هر سه در روز غدير خم در آن اجتماع تاريخى حضور داشته و همه كلام رسول خدا را شنيده بودند . ) امّا هيچكدام برنخاستند و شهادت بر كلام رسول خدا ندادند . اميرالمؤمنين عليه السّلام دو مرتبه كلام خود را تكرار نمود ولى باز ايشان متنبّه نگشتند و به شهادت برنخاستند . در اين هنگام اميرالمؤمنين عليه السّلام عرضه داشت : پروردگارا ! هر كس اين كلام را از رسول خدا شنيده و تعمّدًا كتمان شهادت را مىنمايد ، قبل از وفاتش او را به بليّهاى مبتلا ساز كه عبرت سايرين گردد !
بواسطه دعاء حضرت ، انس بن مالك به مرض برص و پيسى دچار گشت ، و براء بن عازب كور شد ، و جرير بن عبدالله از مدينه روى برتافت و به گروه خوارج ملحق شد و در منزل مادرش در سَرات وفات يافت . »
هامش
[ 1 ] - أنساب الأشراف ، ( قبسات من ترجمة أميرالمؤمنين و غرر مناقبه عليه السّلام ) ج 2 ، ص 156 ، حديث 169 .