محجوبيّت از ناحيهء بنده است نه از ناحيهء خدا
و اين معنى واضحست كه ممكن است موجودى حقّاً به انسان نزديك باشد ، ولى چون انسان ادراك به او ندارد گوئى دور است از او ؛ مانند آنكه كسى محبوبى داشته باشد و آن محبوب در نزد او نشسته باشد ولى به علّت نابينائى چشم نتواند او را ببيند و بواسطهء كرى گوش نتواند سخن او را بشنود . بنابراين چون خدا نزديك است و محجوبيّت از ناحيهء بنده است نه از ناحيهء خدا ، بلكه او را حجابى نيست و بر هر موجود بصير و خبير است ، لذا دعاى دعا كننده را مىشنود و او را پاسخ مىگويد . بندگان بايد همه بسوى او روند و از او تقاضا كنند ، چون استجابت و اجابت به معنى واحد است . فَلْيَسْتَجيبُوا لى يعنى سؤال مرا به امر به طاعات و نهى از منكرات ، و سؤال مرا به امر به دعا اجابت كنند ، و بنابراين اجابت آن ، كه عبارت است از نفس دعا بجاى آورند ، و بدانند و ايمان آورند كه خدا برآورندهء حاجاتست و يار و معين و شفيع در جميع امور .
در « كافى » از ابن قدّاح از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام روايت مىكند كه ، قال :
قالَ أميرُالمُؤمِنينَ عليه السّلام : أحَبُّ الأعمالِ إلَى اللهِ عَزّوجَلَّ فى الأرضِ الدُّعاءُ ، و أفضَلُ العِبادَة العَفافُ . قالَ : و كانَ أميرُالمُؤمِنينَ عليه السّلام رَجُلًا دَعّاءً . [ 1 ]
هامش
1 - الكافى ، ج 2 ، ص 467 : [ أميرالمؤمنين عليه السّلام فرمود : خوشايندترين عمل نزد پروردگار دعا مىباشد ، و با فضيلتترين عبادت عفّت است . سپس امام صادق عليه السّلام فرمود : أميرالمؤمنين عليه السّلام بسيار دعا مىكرد . مترجم ]