إلَيهِ ؛ و مَن جَمَعَ القُرآنَ ، فَنَولُهُ [ 1 ] لا يَجهَلُ مَعَ مَن يَجهَلُ عَلَيهِ ، و لا يَغضَبُ فيمَن يَغضَبُ عَلَيهِ ، و لا يَحُدُّ فيمَن يَحُدُّ ؛ ولَكِنَّهُ يَعفُو و يَصفَحُ و يَغفِرُ و يَحلُمُ لِتَعظِيمِ القُرآنِ ؛ وَ مَن اوتِىَ القُرآنَ فَظَنَّ أنَّ أحَدًا مِنَ النّاسِ اوتِىَ أفضَلَ مِمّا اوتِىَ ، فَقَد عَظَّمَ ما حَقَّرَ اللهُ و حَقَّرَ ما عَظَّمَ اللهُ . [ 2 ]
هامش
1 - نولك أن تفعل كذا : اى حقّك و ينبغى لك ؛ و اصله من التناول .
2 - الكافى ، ج 2 ، ص 604 : [ رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم گفت : سزاوارترين مردم به آنكه در پنهان و در آشكار داراى خشوع باشند ، حاملان قرآنند . و سزاوارترين مردم به آنكه در پنهان و آشكار نماز را بجاى آورند و روزه بگيرند ، حاملان قرآنند .
سپس رسول خدا با بلندترين صداى خود ندا كرد : اى حامل قرآن ! به وسيلهء قرآن فروتنى و تواضع كن كه خداوند ترا به قرآن رفعت مىبخشد ! و به وسيلهء قرآن عزّت مفروش كه خداوند تو را ذليل مىگرداند !
اى حامل قرآن ! براى خدا خودت را به قرآن زينت ده و آراسته نما كه خدا ترا به قرآن زينت مىدهد و آراسته مىگرداند ؛ و خودت را به قرآن براى مردم زينت مده و آراسته مكن كه خدا ترا به قرآن زشت و بد مىگرداند و آلوده مىنمايد .
كسى كه قرآن را ختم كند ، گويا در ميان دو پهلوى وى نبوّت جا گرفته است ؛ و ليكن به او وحى نشده است .
و كسى كه قرآن را جمع نمايد ، حقّش آن است كه : ديگر جهالت و نادانى نكند با كسى كه با او بطور نادانى و جهالت رفتار مىنمايد ؛ و حقّش آن است كه به غضب درنيايد در برابر كسى كه به او غضب مىكند ؛ و حقّش آن است كه نبايد دفع كند و منع نمايد كسى را كه او را دفع و منع مىنمايد ، و ليكن بايد عفو كند و آسان بگيرد و بگذرد و اغماض نمايد و از خطاى طرف صرف نظر نمايد و حلم و شكيبائى و بردبارى پيشه سازد ، به جهت تعظيم قرآن كه او را بدين صفات دعوت مىكند .
و كسى كه قرآن به وى داده شود ، پس گمان كند كه به يك نفر از تمام مردم روى زمين چيزى افضل و اشرف از آنچه به او داده شده است عنايت گرديده است ، تحقيقاً عظيم شمرده است چيزى را كه خداوند حقير شمرده است ، و حقير شمرده است چيزى را كه خداوند عظيم شمرده است . ]