لزوم قرائت قرآن با تأمّل و دقّت
و در مقابل اين افراد كسانى هستند كه قرآن را با تأمّل و دقّت مىخوانند و آرام و با تفكّر ، بطورى كه دلهاى آنان از خوف خدا به لرزه مىآيد و آثار حزن در چهرهء آنها هويدا مىگردد : وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتينَ ، الَّذينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرينَ عَلى ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقيمِى الصَّلاة وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُون . [ 1 ]
در « كافى » با إسناد خود از سليمان بن داوود المنقرى عن حفص ، قال :
سَمِعتُ مُوسَى بنَ جَعفَرٍ عَلَيهما السّلامُ يَقُولُ لِرَجُلٍ : أتُحِبُّ البَقاءَ فى الدُّنيا ؟ فَقالَ : نَعَم ! فَقالَ : و لِمَ ؟ قالَ : لِقِراءَة قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَد فَسَكَتَ عَنهُ فَقالَ لَهُ بَعدَ ساعَة : يا حَفصُ ! مَن ماتَ مِن أوليائِنا و شيعَتِنا و لَم يُحسِنِ القُرآنَ عُلِّمَ فى قَبرِهِ لِيَرفَعَ اللهُ بِهِ مِن دَرَجَتِهِ ، فَإنّ دَرَجاتِ الجَنَّة عَلَى قَدرِ آياتِ القُرآنِ ؛ يُقالُ لَهُ : اقرَأ و ارقَ ! فَيَقرَا ثُمَّ يَرقَى .
قالَ حَفصٌ : فَما رَأيتُ أحَدًا أشَدَّ خَوفًا عَلَى نَفسِهِ مِن مُوسَى بنِ جَعفَرٍ عَلَيهما السّلامُ و لا أرجَى النّاسِ مِنهُ ، و كانَت قِراءَتُهُ حُزنًا ، فَإذا قَرَأ فَكَأنَّهُ يُخاطِبُ إنسانًا . [ 2 ]
هامش
1 - سوره الحجّ ( 22 ) آيه 34 و 35 : [ بشارت بده مردمان وارفته و درهم رفتهء شوريده ( متواضع متخاشع ) را ؛ آنان كه چون ذكر خدا شود ، دلهايشان به هراس افتد ، و شكيبايان در مشكلات و مصائب و واردات ، و بپادارندگان نماز را ، و آنان كه چون به آنها روزى برسانيم ، از آن در راه ما انفاق مىنمايند . ]
2 - الكافى ، ج 2 ، ص 606 : [ و نيز كلينىّ از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از قاسم بن محمّد ، از سليمان بن داوود منقرى ، از حفص روايت كرده است كه گفت : از حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام شنيدم به مردى مىگفت : آيا دوست دارى در دنيا باقى بمانى ؟ ! گفت : آرى ! حضرت فرمود : چرا ؟ ! گفت : به جهت خواندن سورهء ( قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَد ) .
حضرت در پاسخ وى هيچ نگفتند ؛ پس از يك ساعت به حفص گفتند : اى حفص ! هر كس از مواليان ما و از شيعيان ما بميرد و قرآن را نتواند بخواند ، در ميان قبرش به او ياد مىدهند ، تا بدين
وسيله خداوند درجه و منزلهء او را بالا برد ؛ چون درجات بهشت به اندازهء آيات قرآن است ؛ به مؤمن گفته مىشود : بخوان و بالا برو ! مؤمن مىخواند و سپس بالا مىرود .
حفص مىگويد : من در ميان مردم هيچكس را نديدم كه خوفش از خدا بر نفسش ، و نيز اميدش به خدا از موسى بن جعفر عليهما السّلام شديدتر و بيشتر باشد . قرآن را كه تلاوت مىنمود ، با حال حزن و اندوه مىخواند . و چنان غرق توجّه ذات اقدس ذوالجلال بود كه گوئى با انسانى مخاطبه و گفتگو دارد . ]