بسم الله الرّحمن الرّحيم
و الصّلاة على محمّد و آله الطّاهرين
و لعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدّين
اتْلُ ما أُوحِىَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ وَ أَقِمِ الصَّلاة إِنَّ الصَّلاة تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُون [ 1 ]
نماز خلوت بنده است با خداى خود ، و راز و نياز گفتن و تعريف و تمجيد نمودن و استمداد و استنصار كردن و غرق انوار جمال و عظمت او شدن . انسان چون به خود نگرد در خود دو امر مىبيند : يكى بدن او كه مانند ساير موجودات خارجى در تغيير و تبديل و كون و فساد است ، و ديگرى حقيقت او كه با تغييرات و تحوّلات عالم خارج متحوّل نمىگردد . در نماز انسان قلب و همان حقيقت خود را محو در عظمت آن موجود ازلى و ابدى كه تمام موجودات قائم به اوست
هامش
[ 1 ] سوره العنكبوت ( 29 ) آيه 45 : [ ( اى رسول ما ) آنچه را كه از كتاب ( آسمانى قرآن ) بر تو وحى شد ( بر خلق ) تلاوت كن و نماز را ( كه بزرگ عبادت خداست ) به جاى آر . كه حقّاً نماز انسان را از كارهاى قبيح و ناپسند نهى مىكند ؛ و هر آينه اين نماز كه ذكر خداست از هر چيز برتر و بزرگتر است و خدا به هر چه ( براى خشنودى او و به ياد او ) كنيد آگاه است . ]