در سورهء مريم پس از آنكه از حضرت موسى و هارون و اسماعيل تمجيد مىفرمايد ، و سپس از حضرت ادريس كه او را مكانى رفيع منزلت داده است ، مىفرمايد :
أُولئِكَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّة آدَمَ وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ وَ مِنْ ذُرِّيَّة إِبْراهيمَ وَ إِسْرائيلَ وَ مِمَّنْ هَدَيْنا وَ اجْتَبَيْنا إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيًّا [ 1 ] و سپس مىفرمايد فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاة وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ، إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّة وَ لا يُظْلَمُونَ شَيْئاً ، جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتى وَعَدَ الرَّحْمنُ عِبادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا ، لا يَسْمَعُونَ فيها لَغْواً إِلَّا سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فيها بُكْرَة وَ عَشِيًّا ، تِلْكَ الْجَنَّة الَّتى نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا [ 2 ]
هامش
[ 1 ] سوره مريم ( 19 ) آيه 58 : [ اينان همان رسولانى هستند كه خدا از ميان همه اولاد آدم و اولاد آنان كه با نوح در كشتى نشانديم و اولاد ابراهيم و يعقوب و ديگر كسان كه هدايت كرده و برگزيديم ، آنها را به لطف و انعام خود مخصوص گردانيد ( و حال آنها در بندگى چنان است ) كه هر گاه آيات خداى رحمن بر آنها تلاوت شود با گريه ( شوق و محبت ) روى اخلاص بر خاك نهند . ]
[ 2 ] سوره مريم ( 19 ) آيات 59 الى 63 : [ سپس جانشين آن مردم خداپرست قومى شدند كه نماز را ضايع گذارده و شهوتهاى نفس را پيروى كردند و اينها به زودى كيفر گمراهى را خواهند ديد . مگر آن كس كه توبه كند و ايمان آرد و نيكوكار شود ، كه آنان در اين صورت بىهيچ ستم به بهشت ابد داخل خواهند شد . آن بهشتهاى عدنى كه خداى مهربان براى بندگان ( صالح ) خود در غيب اين جهان وعده فرمود ، و البته وعده خدا يقين به انجام مىرسد . در آن بهشت هرگز سخن لغوى نشنوند بلكه همه گفتارشان سلام ( و ستايش يكديگر ) است و در آنجا روزى آنها صبح و شام ( بىهيچ رنج ) به آنها مىرسد . اينست آن بهشتى كه ما به هر يك از بندگان خود كه متّقى و پرهيزكار باشد ، به ارث مىدهيم . ]